Σαν σαρκοφάγο σαλιγκάρι

Είμαι σαν τις διάφανες εικόνες, από εκείνες που βλέπεις παράξενα από μέσα τους. Από εκείνες που απεικονίζουν απρόθυμα μελιστάλλαχτες πόζες, γλυκερές οπτασίες και αδιάφορες επιχρωματισμένες φωτογραφικές συνθέσεις (εν είδει καρτ ποστάλ που ξέρει να υπερτονίζει την πάντα χλιαρή πραγματικότητα).
Δεν είμαι τέκνο της υπερβολής, όχι, είμαι οπαδός της μετριότητας, δεν είμαι μετριόφρων αλλά φιλαλήθης, αν και θαυμαστής του ψέμματος. Χρησιμοποιούμαι επίκαιρα όπως ένα κλισέ που δεν έγινε κλισέ ακόμα. Ανατρέχομαι αδιάφορα στα κατάστιχα μιας εβδομαδιαίας φυλλάδας με περιορισμένη κυκλοφορία. Στο κακοτυπωμένο φαν ζιν που δεν έχει ούτε μία διαφήμιση και στα σκουπίδια που δεν μάζεψε ο σκουπιδιάρης ακόμα, θα με βρείτε μέσα. Αποτελούμαι 100% από το περιεχόμενο μιας λάμπας που δεν άναψε ποτέ. Σαν σαρκοφάγο σαλιγκάρι θα έρπω και θα σέρνομαι και αργά-αργά θα τρώγω και θα με κατατρώει το σαράκι μου.

Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε (και εις άλλα με υγεία)

Βουβάλια που εκσπερματώνουν από συνήθεια στην έρημο, κόκκορες που χάνουν το κεφάλι τους κι αναβλύζει αίμα αντί για την λαλιά τους, δέρμα κολλημένο με τρίχες ταλαιπωρημένες και γκρίζες, ένας ασταμάτητος ποδόγυρος, το τέλος μιας βαρετής τελετής και η λάσπη που κολλάει ανούσια στα παπούτσια μας από την θλιβερή βροχή.
Φως υπόλευκο, απείθαρχο όπως οι παράλληλες γραμμές που τέμνονται τελικά στο άπειρο. Ρεύματα λόγω ηλικίας και αποσύνθεση της μάζας, μετασχηματισμός κατάφορος ύλης και ενέργειας σε μία βουβή πομπή από την αρχή ως το τέλος. Αυτή η λογοδιάρροια δε θα μας σώσει, το αντίθετο μάλιστα: Μυρίζει σαν καμένο χαρτί, φτυαρίζεται σαν βρώμικο χιόνι και φεύγει και λιώνει όπως διώχνουμε μακριά τα λεπτα, τις ώρες και τις μέρες ώσπου να 'ρθει εκείνο το πρωινό στο οποίο εγώ ή εσύ δεν θα είμαστε παρόντες.

Το διάστιχο του κέρσορα

Θρόμβωση εγκεφάλου από αποτροπιαστικές ιδέες που μου πνίγουν τον νου και με ρημάζουν και με πετούν στην ανακύκλωση αφού με αποσυνθέσουν στα πρωτογενή μου υλικά. Κόλαση και ασυγχώρητα σφάλματα όλες οι επιλογές μου, κάνω γραμμές και χιόνια σαν μια πολυκαιρισμένη βιντεοκασέτα στο τεχνικολόρ της ζωής μου.
Κι αν στα σύρματα που εκπέμπουν ασύρματα τις σκέψεις μου, παρεισφρύσετε και κλέψετε πακέτα και αποκρυπτογραφήσετε όλους τους κωδικούς μου, θα καταλάβετε, θα το νιώσετε και δεν θα μπορείτε παρά να συμφωνήσετε μαζί μου:
Διαρκούμε, υπάρχουμε και ζούμε, όσο είμαστε παρέα ή μόνοι στην πρίζα, στον μεγάλο διάκενο, στολίδι μιας εφήμερης ζώσης. Σαν ένας σπινθήρας, σαν μια απειροελάχιστη ηλεκτρική εκκένωση που βρίσκουμε πρόσκαιρη κι ασήμαντη, αναβοσβήνουν και χαλνάνε άξαφνα σαν χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια οι ζωές μας.

Κανουλοφλογίστρα

Σύρθηκα στο δάπεδο, σαν από μίασμα, σαν ξέφτι
χειρότερα κι από τη σιωπή - και μ' έλουζε η ματιά τους
στα πρόχειρα τετράδια της γνώσης έγινα η μουντζούρα,
ένας λεκές από μελάνι,
στα ξεφτισμένα {από την χρήση} περιθώρια τους
και μπήκα σε ένα φάκελο χωρίς τίτλο, ατελέσφορος, ατελής,
σατανοθλιμμένος.

Ευτυχώς, έχω την κανουλοφλογίστρα μου,
την χρησιμοποιώ πάντα αντί για μαύρη μουσική
Λούζομαι με αυτή και νοιώθω πάντα μόνος.
Τέλος, σωριάζομαι στο έδαφος και έπειτα τίποτα:
Κενό, μηδέν, μαύρο και τίτλοι τέλους χωρίς γράμματα.

Βλέπετε, για μένα, δεν αρκεί παρά μόνο η παρουσία:
στα όνειρα, στις ώξεις και στα άκυρα θαύματα
που γεννούν μειλίχια το επόμενο πρωί.

για την θάλασσα, τα έχω ξαναπεί:

Ρημαδότοπος, ατελέσφορος από οσμή και κίνηση, καταδικασμένος να βρίσκεται για πάντα στο αρνητικό πρόσημο μιας ημιτονοειδούς γραφικής παράστασης. Ένα ερωτικό τρίο υδρογόνου και οξυγόνου και υδρογόνου, το ανακόλουθο ατύχημα της αγενούς πρόσμιξης βάσεως και οξέως. Μέσα σ' αυτή, βρίσκονται R+τι κολυμβητές, μούσκεμα, σε ένα interstellar τοπίο καλυμμένο από φύκια και απιθανόστρακα και ψάρια, μα πολλά ψάρια σου λέω, με περίεργα ρύγχη και μουστάκια και μεταξένιες εσάρπες με πολλαπλές επίχρυσες πορπές.
Και αν με ρωτήσατε, αν μέσα σε αυτό το χαμό, κάποιος από τούτους τους κολυμβητές είμαι και εγώ - Όχι, δεν ρέπω εν κατακόμβιον εγκλεισμόν, εξ αδοκήτω θαλασσοκυρίαρχος μιας λασπύγρινης λαίλαπας δεν είμαι εγώ ο κουστωδός. Τουναντίον, διακείτομαι σιωπηλός παρατηρητής της σχάσεως των ατόμων, τηρώντας από μακριά, ως όφειλα, τοποτηρητής των αμφίβιων μειλίχιων αναμοχλεύσεων.