Ο Μέγας Υπερσονικός

Είναι τα ονείρατα παράδοξες οντότητες: σα μια επίφαση της πραγματικότητας αναδρούν στο firmware λογισμικό του μπριζομένου μας DNA. Σώσμα από κιτρικό οξύ και γεωλάσπη ταλανίζει την χολή μου, ενώ τα μάτια σφαλιστά ως εκεί που δεν πέρνουν παλινδρομούν σε αγχωμένο REM ρυθμό. Στα σκοτάδια και στις θυμωνιές του δάσους, του φανταστικού που φτιάχνεται μόνο από ονειρόσμιγμα, είδα μια μορφή αλλόκοτη. Και με πλησίασε από τις σκιές και με στόμα μισάνοιχτο και βλέμμα απολύτως πράο μου αποκρίθηκε: "Έλμεν τα έωτα των ότριων τα μάργιαλα εις νύξιν αμάρανθου τε σέσκουλουν στην βραδύπιοτην την κρίθα."

Γιατροί Χωρίς Ματοτσίνορα

Φιλική φυγή στις ενγενείς αποσπάσεις μιας μυωπικής διόρασης. Ένα καθεστώς με φατριές προυχόντων τιθασσευμένοι να ακούν, να μηρυκάζουν, να απολεπίζουν με γάρμπος τους μανικιουρισμένους όνυχες της πρότερης όμο σάπιενς νιότης μας. Σαν το κούτσουρο στέκουμαι σε αδειανό ξηρό λειβάδι, σας ορώ χλωμός, σε άδεια από ροή ποτάμια, αποσυνθέτωντας το σκηνικό μιας σπάταλης άνοιξης που ξώκειλε τον εαυτό της στο χειμώνα. Σαν τις τρίχες στο πάτωμα δημιουργώ εικονικα ρήγματα στο έδαφος που λιώνει το χώμα από την βροχή που έρχεται από τα σύννεφα που μου κρύβουν τον μειλίχιο ήλιο. Σήκω Φάντη συκοφάντη κι απόσχισε τον εύηχο ευνούχο νου σου!

Εντροπία, η χυδαία έχιδνα

Φλογίζοντας το όρινον, μαρσιποφορόντας την αλλαγή σε μια συστοιχία έμμηνων ελλείψεων κι απέξω η βροχή. Και μέσα εμείς κι οι σκιές μας, σαν νέοι κινούμενοι στόχοι, σαν υπολλείματα μιας οκνηρής σύζευξης που κινείται ατέρμονα χάρη στην φυγόκεντρο που μας σπρώχνει έξω από το σπιράλ μιας βωβής πραγματικότητας. Από τα ηχεία μου, δεν ακούω τίποτα μιας και ο ήχος βγαίνει από τα αυτιά μου.
Είμαστε τα αποτελέσματα μιας κρυφής συσχέτισης, μιας άτυπης μαθηματικής φόρμουλας, ενός άγνωστου γεωμετρικόύ σχήματος το ολοκλήρωμα και μιας τυχαίας χημικής συνεύρεσης το έκζεμα. Σαν μια αδειανή και βρώμικη πισίνα, έχουμε λερωμένα τα τοιχώματα μας από το χλώριο μιας φορμουλαϊκής, τιθασσευμένης λογικής.

Σαλιγκάρι, αιφνιδίασε!

Η φασαρία από τον παραθυρότοιχο με εκνευρίζει. Μου διακορεύει τα ώτα και τεμαχίζει σε μπλόκια την αποσπερματοποιημένη αναισθητέκκριση. Τσεκουρώνω βέβηλα τις άτευκτες γωνίες του, στον θαλασσί τον τοίχο, στο παιδικό δωμάτιο μιας έκφυλης σύγχισης. Ναι, κομπρεσσάρω ωστικά τους ανέπαφους εδώ και χρόνια ακροδέκτες σας - μαντάρω την τρύπια κάλτσα που χύθηκαν τα μυαλά σας, όλοι θύματα κινούμενων ροζ εικόνων. Προβλέπω διαβολόστροφες, αντίκειμαι στις εκπτώσεις που στενεύουν το εγκεφαλικό μου ώρυγμα - αυτό που έσκαψα για να σας χώσω μέσα. Γιατί σαν ανεκμετάλλευτα ωάρια, θρυψαλίζετε τους οπτικούς μου υπερκρύσταλλους.

Ποπ πίξελ

Είμαι μια κουκίδα σε έναν επίπεδο χάρτη που αέναα αναβοσβήνει. Ένα κολλημένο πίξελ είμαι, σε ένα φτηνό - μα γρήγορο - πάνελ που πολεμάει μια Πράσινη Ειρήνη του κέρδους. Κι αν και στερούμαι τον απαραίτητο οπίσθιο φωτισμό που μου αρμόζει, το ξέρω βαθιά μέσα μου πως είμαι ικανό για όλα τα χρώματα (χωρίς dithering). Αλλά δεν έχει σημασία - γιατί κανείς δεν θα το προσέξει στην κάτω αριστερή ακρούλα που μ' έχουν στιχίσει.
Δεν είμαι τα χρώματα που θέλετε να δείτε και ας με έχετε καλιμπράρει ανάλογα. Είμαι ένα ποπ πίξελ.