Πουγκί κρέατος και αίματος

Φυγοκεντρίζομαι σε αντιδιαστολή με τα αδιάφορα τεκταινόμενα που λαμβάνουν χώρα στον αέρα που με περιβάλλει. Σε ελεύθερη πτώση κατακερματίζομαι, χρηματοοικονομικούς όρους ενστερνίζομαι, μια πραγματικότητα που διαφεύγει και αποφεύγει να αποθανατίσει την μορφή μου. Βαρετό τύμπανο με ξεκουφαίνει, μιας χλιαρής ορχήστρας παραμένω ο ξεκούρδιστος, ο κακόφωνος οδηγός. Κι αν θα με βρείτε να χτυπώ ολοένα και πιο δυνατά και γρήγορα το τύμπανο μου είναι γιατί θα έχει σπάσει και [από καιρό] έχει παύσει να αποκρίνεται στις επιδιώξεις μου. Εκείνες που χάνονται και αντιφωσφορίζουν στον θωλό και χλωμό από άστρα ουρανό. Εκείνες που λιώνουν αζήτητες στο φαινόμενο του θερμοκηπίου που μαστίζει την εγκεφαλική μου ύλη. Παραμένω μάρσιπος της σιωπής και εσώκλειστος φάκελος της φωνής μου.

Έβρεξε και ύγρανε ο κόσμος

Η χιαστή ύφανση που έδενε τον κόσμο, σήμερα βάρυνε επικίνδυνα. Σε ανεξίτηλα δευτερόλεπτα της μνήμης τούτο το κάδρο μετουσιώθηκε σε μια απαλή γκρι υγρή παραλλαγή, ένα μη ακριβές αντίγραφο του εαυτού του, μια περίεργη έκδοση, μουντή και κρύα. Βροχή που πέφτει ομοιόμορφα και που σκαλίζει με την επαφή της, την γη, τους ανθρώπους, τα ζώα και τα κτίρια, τα πυκνοκατοικημένα από ανθρώπους που παραμιλάνε και υπνοβατούν σε μια 24ώρη διελκυστίνδα που τους απωθεί και τους ενώνει.
Σήμερα έβρεξε και ύγρανε ο κόσμος, ο ήλιος έκανε τα στραβά μάτια - βλέπετε, δεν είναι πάντοτε καλοκαίρι.

Αναρχία

Δεν έχουμε πια διαχειριστή. Τον επήρε ο τόρνος.
Αναρχία στην αυτοκυριαρχία των έκπτωτων αισθήσεων
Δεν έχουμε πια διευθυντή. Γερνάει μόνος.
Η Αστυνομία του εαυτού μας, μας συλλαμβάνει
Δεν έχουμε πια προπονητή. Τον έπιασε ο νόμος.
Πρακτικά είμαστε μόνοι μας
Δεν έχουμε πια καθηγητή. Αυνανίζεται ο μώρος.
Και χωρίς ούτε ένα λόγο και ουσία θα χαθούμε
Δεν έχουμε πια ελεγκτή. Είναι ναρκομανής και πόρνος.
Η μεγαλύτερη ελευθερία είναι αυτή που σου δόθηκε
Nα ζεις.

Λευκό σκότος

Λευκή σκιά που παρασέρνεις την νύχτα στην αγκαλιά του επόμενου πρωινού! Άσπρη σκιά που πέφτεις σε μια ανόσια εχθροπραξία του φωτός με το σκοτάδι. Πώς πάλεσαι και πώς παλεύεις για να ζήσεις. Στα σκοτεινά συντρίμια του εαυτού σου, τον εαυτό σου υπερβαίνεις και εξυψώνεσαι, νικητής έστω για λίγο σε μια διαφαινόμενη ήττα. Αποτρόπαια τα σημάδια σου, φωτίζεις τα σκοτάδια μου. Λευκή σκιά που παρασέρνεις την νύχτα μου, δεν έχω πια πού να κρυφτώ, δεν έχω πια σκοτάδι μες στην ψυχή μου.

Ο Αποτάρανδος

Έχεις δει τον τάρανδο μέσα στη νύχτα; Να κυριεύει την σιωπή του δάσους, να θερμαίνει τον παγερό άερα με την ανάσα του και να σπάει με τα κέρατα του το ομιχλώδες πούσι με περισσότερη άνεση από τους προβολείς ομίχλης; Στον τοίχο μαρμαρωμένος αυτός σε κοιτάζει με μάτια γυάλινα. Παράτερα ετεροφωτιζόμενος σε μια ταπετσαρία από ροζαλί λέλουδα να σκαρφίζεται ακούνητες γκριμάτσες και όμως να είναι εκεί - και να σε κοιτά - και να σε κρίνει πιο αυστηρά από τον ηθικοπλαστικό ιεροδιδάσκαλο που αμαρτάνει συχνά πυκνά κάνοντας μοίχιες σκέψεις. Ο τοίχος σφετερίζεται την μορφή του, περασμένο σκονισμένο σάψαλο, μπιμπλό που καταδικάζεται σε αέναη ζοφερή ανυπαρξία.