Προσοχή, σε βλέπω

Αλλόφρονες παρελαύνουν οι ναυλωμένοι εξουσιαστές παρίες. Μαστιγώνουν τις απολήξεις μας με ζήλο και ρημάζουν ασύστολα τις έξεις μας. Είναι ωσεί παρόν στις σκέψεις μας, στη στροφή που πρόκειται να πάρουμε και πίσω από τις πόρτες που θα διαβούμε. Διαβάζουν τα βιβλία μας, βλέπουν τις οικογενειακές μας στιγμές, ακούν τις συνομιλίες μας. Καταδιωκόμαστε αέναα από μία δοσίλογη λαομάζα. Παρακολουθούμαστε βλέπετε - μας βλέπουν - αυτή τη στιγμή - διαβάζουν αυτά τα λόγια ενώ γράφονται - στέκονται πίσω από τις σκιές, κρύβονται και καταδίδουν. Παρίες με παράσημα για ανδραγαθήματα και υπηρεσίες. Παρίες μιας χρήσεως σε οικογενειακή συσκευασία - μια ντουζίνα δώρο. Παρασκευάσματα μιας κοινωνίας που έμαθε να ανέχεται μόνο τον εαυτό της. Ταιρίαζοντας σε ένα άτεμπτο αμετάβλητο προφίλ στερεοτύπων γίνεσαι αόρατος από τα μάτια τους - χαμαιλεοντίζεις και επιβιώνεις στη ζούγκλα των. Γίνεσαι μέλος του συρφετού τους και βγάζεις κεραίες και αναμεταδίδεις τα τεκταινόμενα του μπροστινού σου σε μια ατελέιωτη κοχλιωτή ουρά που οδηγεί στο κενό που η κοινωνία δεν ορίζεται και οι συμβάσεις θρυψαλίζονται στην αβεβαιότητα μιας ευμετάβλητης χαοτικής διάστασης. Χανόμαστε και γινόμαστε προϊοντα της κοινωνίας μας.

Αλλότριων έπη μάχεσθαι

Άει σκόνης όχλων κεροσφόρων,
λακίζειν πάρρεσθαι έτη επί ετών {επί ετών των}
Ρέμβος ατελέσφορος σωρών σωρεία
και πάροδος ελπίδος, τέχνης ανομβρία

Τειχών η τύχη αβέβαιη
Χρήζουσα ζώση - μάρμαρου επιλυκκίδας
Στενόν, στενότατον αρμόριον οικνήδας

Λέκτωρος μώρος πάσει θνήσκου γίγνεσθαι
Σύβδηλλης απροσπέλαστης τα αίτια αμβλύνεσθαι

Όχι των όσων έσωσον
'Οχι των εν ταφιάσθέντων
Μα των δειλών την άδολη καρδίαν..

Λογικοφανής νοητικοί ψυχανεμισμοί του Εγώ

Τροπική καταιγίδα πλήττει τις σκόρπιες σκέψεις μου. Συλλογίζομαι και παραλογίζομαι. Σκοτίζομαι από ενδοεπικοινωνιακές συστροφές και αφήνομαι να παρασυρθώ σε ένα κύμα από δισύλλαβες λέξεις που καταποντίζουν το εύθραυστο άϊκιού μου.
Γίνομαι η αιτία να πεθάνουν τα χθεσινά σου λόγια. Αφιλότιμα λακτίζοντας παραπλεύρα αφουγκράζοντας την αιτία πίσω από την σιωπηλή σου αντιμετώπιση, γίνομαι χώμα που φροντίζει τις πολύπλοκες ρίζες σου και νερό που γλύφει τα αυλάκια τους.
Σκοποβολή σε όσα χρόνια απομείναν με έναν στόχο να καταρρίψω ακόμα - αδιάκοπα ασφυκτιόντας για μια ολάκερη κατακερμάτιση των εφήμερων μου θέλω. Πυρηνοκίνητος αριστερόστροφος κοχλίας παγιδεύει την ήδη θολή μου κρίση και απομακρύνομαι ολοένα και πιο γρήγορα από τον στρόβιλο της δίνης που οδηγεί στο κεντρικό μου είναι.
Σε μια στιγμιαία ηλεκτροδότηση ορισμένων εγκεφαλικών μου κυττάρων, διαχωρίζομαι από την αποσπασμένη μου προσοχή (που με στρέφει αέναα στην αφηρημένη θέαση των πραγμάτων) και αντιλαμβάνομαι την πραγματική ουσία των πραγμάτων. Ύστερα, πάλι τα ίδια.

Λαχταριστά αχνιστά σαχλαμαράκια

Παγκρεατικώς ανθυσπερμίζομαι σε διενέξεις τρίτων, αχώριστος προπομπός των ανατομικών εντύπων. Σε τέσσερις χώρους μανιακούς την όσση αποδέχομαι και σε φρεάτια αλλότρια, λάσπη και χιόνι στίβω. Με μια ανυποχώρητη καχυποψία στις διελκυνστίδες των αμοιβαδικών μας ενστάσεων, αμφίσταμαι της υποχρέωσης, εξίσταμαι της λογικής και απορώ με την θρασυδειλία των επίκαιρων εντυπώσεων.
Μερικές φορές μέσα στου μαχμουρλιού την μονοπυρήνωση, μέσα στην έξαρση των πολυφαντασμικών μας ιώσεων, ρεμβάζω απροσπέλαστος από ουσία και καταγίνομαι κεροσφόρος προδήμωνας των παράταιρων ονειρικών αποψιλώσεων. Καλλιεργώ την μέθεξη που μας προϊδεάζει σε μια ολοένα και πιο γοργή απόφαση παραδοχής την επερχόμενης ανισορροπίας. Στροβιλίζομαι αιώνια στις προπυλακισμένες μας ενστάσεις για ένα μέλλοντικό σπόρο αποδοχής σε μια ρατσιστικά κείμενη πνευματική ασθένεια. Ιάσης ανίκανη, απροσδόκητα ατελέσφορης ολκής, φολίδες φθονερές επίορκες από κλεμμένα χαμόγελα και απωλεσμένες αιτιάσεις.
Μέσα στου κουβά τον πάτο, στη γλίτσα που συναντά το πεζοδρόμιο με την άσφαλτο, στον ασβέστη που καλύπτει τις κακοτεχνίες μιας αμελητέας ορδής εργολάβων, αποσαφηνίζομαι με ευμάρεια και διασκορπίζω την γλοιώδη ουσία που χωρίζει το κρανιεγκεφαλικό μας βόρτεξ από τις αγέννητες μεγάλες ιδέες. Ερυών τα κύματα που σφίζουσιν εν τη ενώσει.

Οι πέντε αι στύσεις

Χαμόσαρκα τρεκλίζουν τα απιονισμένα πάθη τους σε μια γαλήνια διμέθεξη των ανίατων σέρκο. Βαραίνουν τα βήματα τους, μαυρίζει κι άλλο η σκιά τους, ξεγλιστρούν από την όχλη, ρεμβάζουν στις πορπές των μπρούτζινων παραθυρόφυλλων μιας προηγούμενης δεκαετίας. Αποδυναμώνουν χωροταξικά τις ελπίδες και χάνονται με πάταγο στο μάτι του κυκλώνα της ανήλιας μαρμαρυγής. Είναι μάρτυρες, είναι κύκλωπες, είναι η γεννεσιουργός αιτία των πρωινών μας δραπετεύσεων και αφήνονται να μας αφήνουν ολοένα και ταχύτερα σε μια ειρηνική επανάσταση των αισθήσεων.
Γλυκιά και αψιά η γεύση που αφήνουν στο στόμα, ρογχίζουν ακατάπαυστα στο σέβραντον της νευρικής μας απόληξης. Ροκ μονόκλ - συνδυασμός ενεργητικών κιθάρων και αβανταδόρικου μπάσσου στην ακουστική μας κοιλότητα στο ηχητικό βόρτεξ που ρουφιέται σαν σε δίνη στα γρανάζια και στους προσέσσορες του εγκεφάλου μας. Τάδε ή η δείνα σιωπή που χάνεται σκυταλίζοντας τα ντεσιμπέλ με εκρήξεις ατίθασων φωτονίων, είμαστε μια συλλογή από στερεότυπα είμαστε.