Μεταμεσονύκτιο Έγκελ-φαλλικό κακάδι

Τεθλιμμένοι Καίκτυπες, λυμώνουν στα παρεξής έκεια. Διασταυρώνουν τα φινιριστά ρύγχη τους σε παγιωμένες κρις κρος αναμοχλεύσεις. Νοστιμίζουν τις φθονερές δίφθογγες επάλξεις των. Διαμένουν απυρόβλητοι, βιβλιοκρατούμενοι σα σύζευγοι, μονοετείς και φραστικά ανέντιμοι της γης πιλότοι. Δεν θα κτυπήσει πένθιμα η πόρτα της αυγής ως υποσχέθην. Μόνο θα στέκουν στις παρυφές μιας σκιάς, ανέκφραστοι, ασάλευτοι κι ανεπιτήδευτοι - σιωπηλοί λαπαροσκόποι μιας ανέντιμής διπλοτονιζούμενης κακεντρέχειας.

Η μορφή μου

Στην Σκιοχώρα θα με γνωρίσετε σαν την πιο παχιά σκιά. Σαν το μαύρο στο γκρι ενός απέραντου σύμπαντος. Δεν θυμάσαι, που ήμαστε φίλοι; Είμαι του φωτός η ουρά - η αύρα μιας παρένθεσης και ο σπασμένος καθρέφτης που κοίταξε {για λίγο} με αναίδεια την αλήθεια. Δεν διαχωρίζομαι από όρια και χρίζομαι αυτομάτως ο καπνός που ξέφυγε {για λίγο} από τη Λέσχη με τα Αίσχη.

Το τριπλοπαίξιμο του μονοδικτύου

Η μανία του μανιοκαταθλιπτικού με σπρώχνει μέσα και τα βλέπω όλα black να στροβιλίζονται σαν σε ψυχεδελικές αναμνήσεις σε πλυντήριο. Ορυμαγδός φωτογραφιών μας κολλημένων στο ψυγείο. Η απόσταση που χωρίζει τα μάτια μου από το αντικείμενο που προσπίπτει το φως, βασίζεται στην προοπτική και την εμπειρία που ορίζεται από την συνισταμένη του βάθους πεδίου και πολύπλοκων μαθηματικών εξισώσεων που λαμβάνουν χώρα ασυνείδητα στο βάθος του νου μου.

Γεοετικέττες - σαν GPS μηχαναματάκι με web2 ορέξεις - και όπου πάω όλα μηχανογραφημένα σε delicious λίστες του μυαλού μου. Οι εικόνες από το μυαλό μου έγιναν flickrοράματα σε ομαδικά group με διοξίνες των bytes και οι σκέψεις μου στο Blogger διακτινίζονται με atom feeds που ακολουθούν μια υφιστάμενη χρονική ανανέωση στα RSS Reader του μυαλού σας. Χύμα η κίνηση μου, σε χείριστη ποιότητα, youtubάρεται φλασάροντας στο σύμπαν και διασκορπίζεται άμεσα σε μια λαοθάλασσα leechers και seeders στο Μεγάλο Torrent του Σύμπαντος σε ένα public tracker που καταδιώκεται αέναα από την MPAA της λογικής σας.

Το κρασί μου είναι και η αμβροσία, που διαμοιράζεται με αρχικό διαμοιρασμό χάρη σε ένα απύθμενο upload limit, δημιουργώντας απίστευτα πολλούς εν δυνάμει seeders της παραβατικότητας των σκέψεων μου.

Blueblack

Ζαλάδα. Όλα στριφογυρίζουν στο μυαλό μου, γιατί πάλι είναι βράδυ. Και το μπλε φως του χρόνου καθρεφτίζεται στο ταβάνι και τα βλέφαρα σφιχτά κλειστά μα τα μάτια από μέσα τους εξακολουθούν να βλέπουν καθαρά. Βαριέμαι να ακούω τις σκέψεις μου και νοητά χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο, να σιάξει, να βάλει προτεραιότητες σωστές, να βγάλει το φις από την πρίζα που γεννά τούτες τις αλλόκοτες ηλεκτρικές εκκενώσεις του εγκεφάλου μου. Αν προσπαθήσω πολύ θα κοιμηθώ και είναι φορές που είμαι μισός ξύπνιος και μισός σε ύπνο βαθύ. Είναι εκείνες τις φορές που ολισθαίνει για λίγο το μυαλό μου από την default θέση του και ξεχύνεται σε έναν οργασμό από υγρά χρώματα και κυκλικές νότες και νιώθω πως είναι όταν η βαρύτητα έχει χάσει από πάνω σου την έλξη της.

Πήδα γελοίε!

Να κοιτάς τόσο έντονα που να θολώνει το μάτι και στην κόγχη των ματιών σου να τυπώνεται για πάντα η οκνηρή απόχρωση μιας αλγεινής εντύπωσης, τα τελευταία χρώματα, τα στερνά σχήματα. Να πέφτεις και να πέφτεις από ψηλά κτίρια, ξανά και ξανά και πάλι από την αρχή και λίγο πριν σκάσεις στο έδαφος να ανοίγει ο αόριστος κύκλος και μέσα του να πήζει το χαρμάνι από πέτρα και μέταλλο και χρόνο. Είναι νωρίς; Είναι αργά; Δεν υπάρχει ώρα, σημείο αναφοράς στο χωροχρονικό συνεχές απλά δεν υφίσταται, καθώς βουλιάζεις και ενοποιείσαι στην τρύπα που ενσωματώνει τις φωνές σου με την σιωπή. Και εφόσον το timeline το επιτρέπει, η λούπα σβήνει με ένα απαλό fade to black. Και cut!