Χαίρε υπέρτατο Off

"Libræ mortalis vacui!" μέσα από το χωνί κάποιος μου είπε ή το φαντάστηκα. Και ήταν αργά το βράδυ όταν ήρθε μέσα σε ένα σύννεφο από μπλέ και πράσινες σκιερές αποχρώσεις που λαμπύριζαν στο σκοτάδι του δωματίου μου. Και δεν υπήρξε προειδοποίηση, παρά μόνο το κουρνιαχτό και το αίμα στην άκρη του τραπεζιού που έσταζε ομόκεντρους κύκλους στο πάτωμα.

Για μια στιγμή μονάχα, φως!

Χρώματα από αυτά που πολιορκούν τους αμφιβληστροειδείς και διαφοροποιούν σε ένταση το βάθος πεδίου. Αυτού που διαχωρίζει τα αντικείμενα στο χώρο και διαγράφει σαν ραπιντογράφος την μορφή τους, μακρυά από όγκο, μακρυά από σκιές, γραμμικό, ξερό και δυσδιάστατο. Κοίτα: ένα μαύρο δίπλα σε κόκκινο και να πιο δίπλα, μπόλικο πράσινο παντού αρκεί για να διαμορφώσει ένα εικονικό στάβλο που τρέφονται οι οπταισθήσεις μας. Χρώματα από αυτά που φτιάχνουμε τις λέξεις. Πίσσα στην αίσθηση σιωπής, λευκό σαν από ουρανό γεμάτο χιόνι που κρύβει το σκοτάδι-πίσσα της νύχτας.
Και το χρώμα βιολετί είμαι εγώ γιατί το πρόλαβα, γιατί το είπα πρώτος και όρισα μόνος μου τον χρωματικό κύκλο και σε ένα άχρωμο τοίχο εξαπλώθηκα και έβαψα μόνος μου μια επιφάνεια και την έκανα δική μου. Ένα μικρό τοιχίο σε ένα στενό δωμάτιο που ανοίγει μια πόρτα ανάμεσα σε αναρίθμητες άλλες που αποτελούν μέρος ενός ατελείωτου σκοτεινού διαδρόμου, χωρίς φώτα, χωρίς χρώματα, κενό.

In-Coherent

Βεβηλωμένες κερκόπορτες ασφαλείας, συντρέχουν λόγους για αναβάθμιση. Στάσιμοι ιππόκαμποι σε θαλασσινό λιβάδι, εκτρέφονται πύον θαλάσσης, από νερουλένιους μαστούς και αποσκοπούν σε αρμονία με τη φύση αν και ξέρουν ότι αυτό είναι πρακτικά αδύνατο για δύο λόγους.
Ακαταλαβίστικοι υποθαλάσσιοι αποτρόπαιοι συνδυασμοί φθόγγων με φωνήεντα, φαντάζουν απόκοσμη απομίμηση ποίησης γαλλικών βιβλίων δερματόδετων του 19ου αιώνα. Ρυπαρές αντηχήσεις, μουσική των ιδεών, λευκός θόρυβος στις ακουστικές κοιλότητες ευπροσήγορων κοινωνικών λειτουργών με το τσεκούρι στο χέρι. Μανιακοί δολοφόνοι, έκπτωτοι ηθικής, κουλουριάζουν τα θύματα τους σε τέλεια νοητική διάταξη που είναι ο ορισμός της αποσύνθεσης. Και μέσα σ' όλο αυτό το χαμό, στου πανικού τη ζώση, τίποτα.

Εγώ και συ είμαστε δύο

Η ιστορία στηρίζεται σε φανταστικά γεγονότα που συνέβηκαν αυτούσια στο ταραγμένο μου μυαλό:
Ντελεκίζοντας το πεύκι, ικρυώνω το κρεματόριο των ισχνών ενστάσεων μιας αποβουτυρωμένης κενωνίας. Διακορεύω με μια νότα άγρια και ατίθαση το ρημαδοχώρο που αλλοτριώνει τις αφετηρίες φευγαλέων κοινοτοπιών. Και συ φωνάζεις και εισακούεσαι δίπλά σε ένα μανούρκιο που προστάζει τάσεις. Ρυθμός ανεξέλεγκτος που σε σπρώχνει σε δυσμένεια και σε φορτίζει αρνητικά πρόσημα σε μια ένταξη που φαντάζει ολοένα και περισσότερο ένα όνειρο απατηλο - κύρηξες κάσους μπέλι στους άπλάνθρώπούς. Δεν χρειάζεται να αποφεύγεις το κέντρο για να μη κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς "in", έτσι δεν είναι;

Λευτεριά στον Άγγελο Κρεούζη*

Δώσε μου το έναυσμα, πες μου πότε να ξεκινήσω, να αρχίσω να τρέχω και να μη σταματώ απομακρυνόμενος από μια γραμμή αφετηρίας που παραφόρτωσε από τζενέρικ ντιφόλτ ανθρωπάρια - βαρετή αλυσίδα DNA τύπους - άνθρωποι που δεν ανήκουν στους πρώτους αριθμούς, που τους αρέσει να διαιρούνται, να ικανοποιούν τους νόμους της φυσικής και να αυτοκαταργούνται. Είμαι το σμήνος των αναρχικών σφηγγών, αυτών που δεν επιτελούν κάποιο έργο και τρέχω πιο γρήγορα από όλους, σφεντόνα γίνομαι και για μένα το φώτο φίνις είναι η φωτογραφική απόδειξη του πόσο αταίριαστοι είμαστε με όλα τα 512 στερεότυπα - πρότυπα - καχέκτυπα.

* που πέφτει στο κενό με ένα σάλτο μορτάλε .