Για μια στιγμή

Για μια στιγμή μέσα στο χρόνο στέκομαι ασάλευτος, αταλάντευτος - δεν κάνω την χάρη στο "πάντα ρεί" και σκέφτουμαι: Ο χρόνος είναι χρήμα και ο Κρόνος είναι κρίμα.

Τι είναι αυτό που είναι;

Σε μια στίβα παλιά εφημεριδόχαρτα ξεδιάλυνα μια σφαίρα. Όχι από αυτές που σκοτώνουν αλλά μια σφαίρα σφαίρα. Από ατόφιο σίδερο ήταν και βαριά για το μέγεθος της. Σφαίρα που καταστρέφει τις γωνίες που λειαίνει τις μαθηματικές φόρμουλες του χώρου σε βέρες ημιτονικές παραστάσεις. Στο πι στο μυαλό μου σιγοφέρνει το αχανές άπειρο, αυτό που δεν ορίζεται και αυτό που διαφεύγει της νοητικής σύλληψης + διαστρεβλώνει την λογική που της λείπει οποιαδήποτε οριοθέτηση. Σαν ένα ανένταχτο σκιάχτρο που σου καταστρέφει τη θέα ενός πίνακα που ακόμα οι μπογιές του δεν στέγνωσαν και τα χρώματα ακόμα λάμπουν ωσότου ο άερας τα ξηράνει και η υγρή δομή τους αποκτήσει όγκο. Μέσα στη σφαίρα δεν υπάρχει τίποτα, έξω από αυτή είναι όλος ο κόσμος που απωθείται από την αντανάκλαση του, σαν όλη η πλάση να παραχωρεί χώρο για αυτήν. Στέκομαι και την κοιτάζω σαν χαζός, νωθρά περιδιαβαίνουν τα μάτια μου πάνω της και η απάντηση της είναι ένα έιδωλο που μου μοιάζει πάντα όταν βρέχει.
Βασανισμένη χλόη που καταπατήθηκε είναι η φαντασία. "Ο κάθε άνθρωπος είναι αυτό που είναι - ο κάθε άνθρωπος είναι αυτό που είναι!" αναφώνησε πανηγυρικά ο χαζός. Ο χαζός, που είναι αυτός που κάθε έξυπνος είναι.

Ανάμεσα στον ήλιο και σε μένα

Αυτό εδώ είναι ένα πρόβλημα που πρέπει εσύ να λύσεις: Ένας ξεθωριασμένος κύβος του Ρούμπικ μια ξεχαρβαλωμένη Ματρόσκα σε ένα βρωμερό κιλίμι σε έναν πάγκο που ξέφτυσε η σιωπή σε ένα εμποροπανήγυρι καμωμένο από μετανάστες και φτώχεια. Αυτή η πόλη είναι άδεια για τελευταία φορά. Οι τοίχοι ποτέ δεν ήταν πιο άσπροι - στην παλιά σου γειτονιά ο ασβέστης ήταν μοίχος, παροχός της ανέχειας που μας έκλεψε από όλα τα ανήλιαγα πρωινά. Σκόνη και ακόμα περισσότερη σκόνη στα θράψαλα ενός εξοντωτικού εικοσιτετραώρου, αρκεί για να διαβάλλει με τον χειρότερο τρόπο την όψη και να σπάσει γεμάτο ρυτίδες το πρόσωπο. Στο τέλος γκρίζα και λιγοστα μαλλιά να σβήνουν άκομψα το δειλινό και τα κουρέλια που φοράμε να ξεφτίζουν στην λιωμένη μαρμαρυγή. Δεν το βλέπεις; Εξωτερικά ή εσωτερικά βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Στάσου, φύγε, μίλα ή σιώπα, απομακρυνόμαστε από τη ζωή, με βήματα οκνηρά σκοταδοφέρνουμε.

Η τεθλασμένη που πήγαινε ευθεία

Γι' αυτούς που διπλώνουν προς τα πίσω, για τα πέντε λεπτά που πέρασαν, για τον κύκλο που χαράξαμε κάθετα στον τοίχο, για το εφιαλτικό απομεσήμερο και για την τέλεση κάθε μυστηρίου κάτω από τον ήλιο γράφω αυτές τις πλέξεις:
Σκονισμένα παραγεμισμένα συρτάρια με μηχανικές βλάβες στην αμοιβαία αλληλεξόντωση του πολλαπλασιασμού και της διαίρεσης. Υγρές και σκιερές σήραγγες σε μια σιωπηλή διάνοιξη που παραβιάζει ένα ολόκληρο βουνό. Ρωγμή στη χαραμάδα που έμπασε με θράσος το φεγγαρόφως που απεμπολίζει την πραγματικότητα των ηλιακών ακτίνων. Θρυψαλισμένη πορσελάνη στην παράταση της ζωής στο γεμάτο φλόγες πλοίο καταμεσής του πελάγους [άνω τελεία] λίγα μέτρα πιο κάτω εκατομμύρια βράγχια διυλίζουν σιωπηλά το θαλασσινό νερό.
Φορτωμένες από χρυσό και ασήμι παρελαύνουν οι κοκότες ανά την υφήλιο και χιλιάδες ρόμπες μεταξένιες ξανοίγουν τη θέα, αυτή που οδηγεί στην εκτόνωση των ακραιφνών πόθων.
Λόγια πέφτουν κάτω βαριά και παγωμένα, νεκρά και ασάλευτα, ασύνδετα μεταξύ τους που στιγμιαία παρατάχθηκαν σε μια αλλόκοτη σειρά για να σχηματίσουν το παράξενο νόημα που κρύβει η θέα της αυγής που σκεπάζει με το πέπλο της τον ωκεανό που διυλίζεται αέναα από δισεκατομμύρια βράγχια. Και όλα αυτά να επαναλαμβάνονται πολλάκις υψωμένα εις την νι που τείνει στο άπειρο στην τρικυμία που αναμοχλεύει τα περισσευούμενα εγκεφαλικά μου κύτταρα, που δεν είναι όσα παλιότερα μετά από αυτές τις λέξεις η αλήθεια είναι.

Δύο

Είναι εδώ και ώρα προφανές. Δε θα ‘ρθει. Το UFO είχε αργήσει! Πάλι θα έμενε αμανάτι στον κόσμο των Αμερικάνων vs. The World. Δεν θα άντεχε στιγμή τα μεσημέρια με junk food και τα βράδια μπροστά στην τηλεόραση με light πορνό.
Αν έκανες κολάζ τις 20 καλύτερες στιγμές της ζωής του, θα είχες στα χέρια σου ένα ωραίο λευκό χαρτί. Τεχνητά λευκαμένο πολτό χαρτιού από φρεσκοκομμένο πανάρχαιο δένδρο του Αμαζονίου. Με χημικά μέσα που αποδεσμεύουν χιλιάδες τόνους αέριων ρίπων στην ατμόσφαιρα που εντείνουν το φαινόμενο του θερμοκηπίου και που σε συνδυασμό με τον αλόγιστο αφανισμό του Αμαζονίου θα φέρουν μια ώρα αρχύτερα τον Αρμαγέδδωνα στην αυλόπορτα κάθε αδιάφορου χαμογελαστού ανθρώπου καταναλωτή.
Αηδία στα σπλάχνα του. Γαμημένος κωλόκοσμος. Σιχαμένα Παχύδερμα Στελέχη στην άκρη κάποιου τεράστιου meeting room αποφασίζουν την τύχη του κόσμου και την παραδίδουν εν είδη presentation στις yessir κυβερνήσεις των, πάντα υπάκουες - στην άεναη μάχη για την άνοδο του χρηματιστηρίου. Και από την άλλη πάρε τους πολίτες - αδιάφοροι ήταν, αδιάφοροι είναι και αδιάφοροι θα πεθάνουν με μια έξυπνη βόμβα που θα φέρει το όνομα τους.
Βρε καλά να πάθουνε. Αυτός την είχε βρει την άκρη και στον πέκολα του for the rest of the world. Μόνο που η “λύση” του τον είχε στήσει ελαφρώς...
Το διαστημόπλοιο, έφερε τα διακριτικά του Διαγαλαξιακού Ομοσπονδιακού Οργανισμού και αυτό προς αποφυγή παρεξηγήσεων και ο νοών νοείτο. Το διαστημόπλοιο που κυνηγούσαν και λειζοροβολούσαν με μανία, δεν είχε κανένα είδος διακριτικό, εκτός ίσως από χρόνια διαστημικής λέτσας και μούργας - κάτι που κάθε επιστήμονας που σέβεται τον εαυτό του, θα έσκιζε τα πτυχία του για να σε πείσει ότι κάτι τέτοιο όπως διατημική μούργα και λέτσα δεν υπάρχει. Όμως υπάρχει και κάλα θα κάνουν να σκίσουν τα πτυχία τους και αεί σιχτήρ – μας τα πρηξάν με τα πτυχία τους!

Μέσα στο βρωμερό διαστημόπλοιο – το κυνηγημένο – ήταν ο Ρίον και ήξερε πολύ καλά ότι έπρεπε να είναι στην γη αυτή την ώρα αντί να παίζει star wars με τους μπάτσους. Είχε 4 χέρια και κανένα ρολόι, αλλά δεν είχε ώρα για χάσιμο. Με μια αστραπιαία κίνηση που δεν τολμώ να περιγράψω – μια διαστημική κωλοτούμπα έλαβε χώρα και ένας ρίπος αστραπής πράσινου λέιζερ, εξαϋλωσε για τα καλά το γιαλιστερό διαστημόπλοιο με τα διακριτικά του Δ.Ο.Ο. Θέτωντας την μηχανή σε φάση ΑΦΑΣΙΑΣ-4 διαστημοδρομήθηκε σε υψηλή τροχιά πάνω από τη γη. Η ελκτική ακτίνα έφερε τον γκρινιάρη γήινο στο cockpit και πριν προλάβει να γκρινιάξει – τον έχωσε στο αποστειρωτήριο. Παράλληλα έθεσε πορεία για την Δραμωνια – τον μυθικό πλανήτη του Ερμηνιακού Συστήματος.

Λοιπόν στην Δραμώνια δεν είχαν προβλήματα όπως πολεμοχαρείς Αμερικάνοι και ετοιμοθάνατοι από την πείνα Αφρικάνοι. Μη νομίζετε όμως πως ήταν ένας problem-free πλανήτης. Και εδώ κυριαρχούσε η μεγαλύτερη μάστιγα του 21ου αιώνα στην Γη. Καλά το καταλάβατε: το marketing ζούσε και βασίλευε στην Δραμώνια. “Θέλετε να αδυνατήσετε και δεν το ξέρετε – πως είστε έτσι χτικιό κάντε μια δίαιτα πλούσια σε λιπαρά και εσύ εκεί γιατί δεν έχεις κινητό, όλοι οι άλλοι έχουν”. Διαφημίσεις κυριαρχούσαν παντού, όπου κοιτούσες και όπου δεν κοιτόυσες – ακόμα και στα όνειρα σου έβλεπες διαφημίσεις. Ο σπόνσορας υπήρχε παντού και πάντα. Οι Δραμώνιοι βαφτίζαν τα παιδιά τους με Όνομα Σπόνσορα Επώνυμο.