ΔΕΝ είμαι Ντελλ

Τετραπύρηνοι, κρυσταλλικής δομής, ασύμμετρης ζεύξης, ολίγων νανόμετρων και αποτέλεσμα σύντηξης υποατομικών νετρονίων στη σχάση της αλλόκοτης σχηματικής παράστασης, μιας διάταξης ξεκάθαρης, μαθηματικής, αποτρόπαιας σκληρής, που στοιχειοθετεί ένα σύμπαν με όρια και κανόνες και θερμότητα. Ένα αλισβερίσι δράσης και αποτελέσματος και κάπου εκεί και γω, μια υποψία κατασκευαστικού λάθους, μιας ξέσφιχτη βίδα, μια ψυχρή κόλληση, ένα omission από τα specs, το σφάλμα μιας ελεύθερης πόρπης, δεν ανήκω σε κανένα ολοκληρωμένο κύκλωμα, δεν παίζω για κανένα system bus, αλλά κλέβω λίγο ηλεκτρισμό από την ανάδραση της θερμότητας του πυρήνα {του τεραπύρηνου}, που πίσω από τα τρελλά τα γκάζια των γκιγκαχερτζ και τη ζέση τους, αναζητάται ο σκοπός που καιροφυλλακτεί στο επόμενο βραχυκύκλωμα της απέχθειας, του σπασίματος, της χακεριάς της λογικής.

Φλάουτο - ταμπούρι - μουσική!

Κουρουλιασμένα κουβάρια με τριχιές κρύβονται κάτω από φθαρμένους καναπέδες, από τα γαμψιά νύχια μιας γάτας που γουργουρίζει όταν βλέπει το ποντίκι πίσω από το ζάμι μιας οικίας με αναμένη τη ξυλόσομπα σε ένα χώρο που μυρίζει τσάϊ, καφέ και ιδρωμένο λίπασμα ορχιδέας. Και έξω να βρέχει, χαμός να γίνεται και κόσμος να τρέχει να αποφύγει το νερό που τσαλαβουτιέται και ανακατεύει τα βρώμικα μόρια του δρόμου και γεμίζει τον υπόνομο που τρέχει στο ποτάμι που κάθεσαι εσύ μπροστά σε μια φωτιά ζεστασιάς και ένα μπουκάλι κρασί που ανοίξαμε μαζί και όπως τη συζήτηση μας, αφήσαμε στη μέση, για χάρη της σιωπής και του φεγγαριού. Και έτσι γυρίζει η σφαίρα και φέρνει τις μέρες την μία πίσω από την άλλη, μέσα από σύννεφά που κρυσταλίζουν και διαχέουν το φως που προσπίμπτει στα μάτια μου που με τη σειρά τους, ανήμπορα να κάνουν κι αλλιώς, καθρεφτίζουν εσένα.

Βυθιχθύς, ο αναμφίβιος

Λέπια που ξεγλιστρούν αλλόκοτα και επιτρέπουν στα βράγχια μου να αναπνέουν. Αποπνέω σαπίλα, από πλαγκτόν καλυμμένο με μούργα είναι η υπόσταση μου. Και να με βλέπατε δεν θα με ξεχωρίζατε από την λάσπη. Είμαι ψάρι του ωκεανού και κολυμπώ σε ανήλιαγα νερά χωρίς πάτο. Είμαι στο τέλος της ζωής μου, για ψάρι καλά τα πήγα και ας μην είδα ποτέ τον ήλιο και ας είμαι τυφλός από τα χρόνια μου στο σκοτάδι. Ζωή στο βάθος του βυθού, στα απύθμενα σκοτάδια, σε μέρη πολύ σκληρά για να ζει κανείς και γω μαζί του. Τρέλα ανακατεμένη με κότσια σε ένα μπλε που χάνει επιτέλους τη σημασία του, κι ενώ βουτώ ακόμα πιο βαθιά στο βυθό χωρίς πυθμένα δεν μπορώ παρά να ονειρεύομαι πως θα δω σε μια άλλη ζωή πώς το φεγγάρι κι ο ήλιος ενώνονται σε μια μεγάλη κοσμική σφαίρα.

Μακριά, στις μαστοφόρες σάρκινες λαίλαπες, σαν μανδύας, σαν έρεβος!

Φαντασιόπληκτοι αλερκίνοι με μάσκες γελαστές και σκουφιά αλλόκοτα με τρείς μύτες με πλησιάζουν και γω στέκομαι ανήμπορος να τους αποφύγω σε ένα εφιάλτη λούπα του προηγούμενου, χωρίς τέλος δίχως αρχή και ανάμεσα σε αυτά τα δύο εγώ, στη σχισμή μιας σελίδας που δεν ξεφυλλίστηκε ποτέ.

Τυχάρπαστοι ιμπρεσσάριοι με κοκκινισμένα ούλα από τα συνεχή πλαστικά χαμόγελα, ανοιγοκλείνουν παρενθέσεις, φτιάχνουν υποσημειώσεις, χτίζουν ανέκδοτα εδάφια και γεμίζουν τις σελίδες με κενότητα στη τέχνη της ζωής.
Φίτσουλες μυστήριοι μπαμπακιασμένοι σοφιστές που ξεπροβάλλουν μέσα στη σκόνη της σοφίτας, κρύβονται πίσω από βιβλία δερματόδετα, πρώτες εκδόσεις κιτρινισμένων σελίδων, μοστράρουν την γνώση της εμπειρίας, της ηλικίας και της ανυπόφορης έπαρσης.

Ηθικο-πλάστες ιερείς με κολώνια για λιβάνι, φανφαρόνοι συμβολαιογράφοι με πένες Λευκόβουνο, μπαρουτοκαπνισμένοι μισθοφόροι, λεκιασμένοι στεγνοκαθαριστές, συνοφρυωμένοι από σκουπόξυλο στα πισινά πανεπιστήμονες, κοστουμαρισμένοι λεβεντομαλάκες μπλακμπεράτοι μπίζνεσμεν, τριχωτοί οδηγοί μοτοσυκλέτας 5 χιλιάδων κυβικών που μυρίζουν φραπεδιά και μάρλμπορο, τεμπέληδες διαστημάνθρωποι που δεν πάνε ως τον Κρόνο, κυνηγοί του κρεοπωλείου με ελιές πίσω από τα αυτιά και πάνω τους μια τρίχα, μυστακοφόροι πλέϊμποϋς με τρύπιες τσέπες, αναβάτες δίχως σέλες, δικηγόροι όλο ζόρι και καμάρι μέσα σε ιδρωμένα στρετσαρισμένα πουκάμισα και μαρκετίστες με παρουσιάσεις powerpoint γεμάτες με ιούς μάκρο που γεμίζουν ανυπόφορα dll το σύμπαν κι όλοι εσείς φωσφοριζέ σκουλήκια της συνομοταξίας των Δέλτα Ύψιλον που λάμπετε στο απόλυτο τίποτα, διοχετεύετε αρνητικά vibes στην ευεραίσθητη αύρα μου.

Εν τω μεταξύ και εις τον αιώμα τον άπαντα, ρωμαλαίοι ακτινολόγοι συμβουλεύονται αναισθησίατρους μέσα σε λευκές ρόμπες PHD, που αποπνένε μορφίνη και φέρνουν σκοτοδίνη στους δείνα ασθενείς.

Και τώρα κάτι ελαφρύ

Σφριγηρή γραββάτα λαιμητόμος απεμπολίζει την οπτική μου σφαγιάζοντας τις νευρικές μου απολήξεις σε ένα μιαρό σύμπλεγμα αιματηρών μυόνων ανίκανων να εκμαιεύσουν και να μεταφράσουν την πληροφορία. Αυτήν που αποσυμπιέζεται από ένα κομμάτι αριθμών και διαχέεται στο χώρο σε υψισυχνότητες ασύλληπτες στο νου.

Σιωπηρή παρτέντζα πίσω από τον τοίχο σε μια πόρτα κλειστή σε ένα σπίτι άδειο σε ένα ερείπιο κάτω από το χώμα σε μια αποφορτισμένη από αιώνες ηλεκτρική εκκένωση στο μυαλό ενός κονιορτοποιημένου ζώου.

Φλύαρη εκπωμάτωσις που εκκενώθηκε στο διαστημόκενο του σκοταδόχωρου, μέσα σε ένα σούπερ νόβα λίγο πριν μια γιγαντιαία μαύρη τρύπα πνιγμένης με σκοτεινή ύλη. Φύσημα στην ηχογράφηση αναφοράς ενός super audio cd μιας κλασσικής συμφωνίας, ελαφριά κόφωση στ΄αυτιά μας από το δρασκέλισμα του χρόνου και από το ποτάμι ακουστικών σκουπιδιών που εν είδει σπαμ γεμίζουν τη χωρητικότητα του νου μας και τον φραγκμεντίζουν για τα καλά και μεις ψάχνουμε μέσα σε όλα αυτά να βρούμε τον εαυτό μας.

Αυτόν που αναχωρεί από την οπτική μου απόληξη καθώς απομακρύνομαι από τον καθρέφτη, μόνος σε μια μονή παράταξη - συνομοταξία ενός παρενθεντικού χωροχρονικού αστείου, αποτέλεσμα συνένωσης της αλυσίδας DNA, αυτού που αποκωδικοποιήθηκε και τοποθετήθηκε στη RAM/ROM ενός σούπερ υπολογιστή που εμπερικλείεται σε ένα τεράστιο δωμάτιο χωμένο μέσα σε μια στέππα που όλο βρέχει και φυσάει θλιβρή αμμόσκονη. Σαν ένα τρίγωνο τετράγωνο στον ομφάλιο λώρο μιας κρυοπηκτικής απόσταξης, διακατέχομαι από λούμπεν ψυχοσωματικούς συναισθηματισμούς κι ας είμαι ένα απλό κουφάρι με 50 δράμια αίμα.