Άναψε τα ρεσώ της λογικής

Κάποτε στο ημίφως βλέπαμε καλύτερα. Και τα χρώματα είχαν υπόσταση και το σούρουπο είχε χρώματα γαλήνια, χρώματα παραίτησης του φωτός και παράδοσης στη μυσταγωγία του σκοταδιού, αυτού που μας φέρνει πιο κοντά στην φύση μας, αυτή που δεν φοβάται να μη βλέπει. Ανυπαρξία οπτικών ερεθισμάτων, μακρυά από το πλαστικό χρωματισμό του φθορίου που πέφτει άτσαλα πάνω και εξαμβλώνει τη μορφή σου και γίνεται πιο θολή, πιο μικρή από την πραγματικότητα. Μας κατατρώει το ηλεκτρικό φως, μας κάνει λειψούς, μας κόβει κύτταρα, μας παίρνει - δεν μας δίνει και είναι πάντα μέρα.
Ο Έντισον τελικά ήταν φίτσουλας. Τί να τον κάνουμε τον ηλεκτρισμό βρε κιόχλη, που φωταγωγήσαμε το σύμπαν και ακόμα δε βλέπουμε πέρα από την μύτη μας; Πάσα διακοπή ρεύματος μας επιστρέφει για λίγο στη ζωή.

Τέλεια οξυδέρκεια με ψυχεδέλεια

Τελικά η κιθαριστική ψυχεδέλεια, ηλεκτρολύει ολότελα το ψυχοσωματικό μου οστεοσάρκωμα. Κείτομαι ασάλευτος, ατελέσφορος, άτεμπτος και αφουγκράζομαι την ψυχοτρόπο μουσική αιτία που το κεφάλι μου γίνεται καμμιά φορά πιο ελαφρύ και απ' τον αέρα και ταξιδεύει σε άλλους χωροχρονικούς παραλλήλους και γίνεται στέκι ιδεών και σκέψεων που με συναρπάζουν. Θα ήθελα στο δρόμο μου για την νιρβάνα να έχω ένα ακτινοπίστολο και να κονιορτοποιώ τους κώνους της ηθικοπλαστικής πραγματικότητας που γίνονται τροχοπέδη, με όπλο μου τις θλιβερές ακτίνες.

Λυκόσκυλο

Μικρή απόσταση χωρίζει τον λύκο από τον σκύλο - στα μάτια μου αυτές οι διαφορές είναι μικρές και κρύβονται καλά στο περίγραμμα που περιγράφει την μορφή. Ένα σύνολο ιδεών που περιγράφει ένα γνήσιο υποσύνολο πράξεων, σε τοποθετεί άκομψα σε μια κατηγορία, ένα στερεότυπο που είναι πολύ κοντό, πολύ άτεχνο για να σε περιγράψει. Και αν απομένεις τελικά μόνος με μια γλυκερή απατηλή αίσθηση, που σε δικαιώνει έστω και στιγμιαία για την δαρβινική σου επιλογή, είναι για να έχεις λίγα πράγματα να συλλογίζεσαι το βράδυ που πέφτεις να κοιμηθείς.
Έχω ένα δαχτυλίδι, βαρύ πράμα, χρυσό και ογκώδες, που κάποιος - κάπου - κάποτε μου χάρισε για να θυμάμαι - και εγώ καμμιά φορά αναμοχλεύοντας το ντουλάπι που πετάω το παρελθόν μου, το ξεσκονίζω και έστω για λίγο θυμάμαι την εποχή που ο λύκος και ο σκύλος ήταν μέλη της ίδιας αγέλης.

Μπαλέτο στο χωροχρονικό ασυνεχές

Η μαγεία του ανάστροφου με συνεπαίρνει. Σαν τρελλός κάνω για να δω την ανάποδη είκονα, το άσπρο που κρύβει το μαύρο, την φασαρία που κρύβει η σιωπή και τον όχλο που κρύβει την μοναχική μορφή. Ζούμε σε άτιμους καιρούς, έτσι λέμε πάντα, αρμέγουμε τη μιζέρια μας λίγη-λίγη για να μας φτάσει σε όλη μας τη ζωή. Συγκέρασμα ετερόκλητων παρορμήσεων και άτολμων αποφάσεων, έρμαια του καθεστώτος που επικοινωνεί στα εγκεφαλικά μας κύτταρα, σε μια συντεχνία δεκάλεπτων που ενώνονται για να μας ρουφήξουν τη ζωή. Ο Θάνατος είναι πάντα νεκρός για τους ζωντανούς και ο αέρας οι λέξεις για την ποίηση που στοιχειοθετείται και συγκεράζεται στο ατέλειωτο πανηγύρι - κουβάρι που ξετυλίγεται λίγο - λίγο και κάποτε τελειώνει, η ζωή.

Ρυάκια

Πώς προσκρούει και πώς χάνεται, εξαϋλώνεται με ένα αποτρόπαιο κρότο το ολίσθημα της συναισθηματικής μου απραξίας; Στον μοναχικό σκρήνσέϊβερ του μυαλού μου ετερόφωτες δύσπεμπτες εικόνες καίνε ένα ένα τα πίξελ των εγκεφαλικών μου κυττάρων. Μπορντώ φιοριτούρες, οι μυς πάνω στα κόκκαλα μου, και κόκκινο κρασί το αίμα που μεθάει τη σάρκα, που κινείται, σαλεύει και ζει μόνο για τα απαραίτητα. Εκατόμβη θρήνων, λεκτικό σκραμπλ, άλυτο ρέμπους, η αντιστοιχία εικόνας και λέξεων, μια μουσική παλλόμενη αέναη χωρίς νότες που ξέρει να μην επαναλαμβάνεται και σβήνει με ένα φέϊντ άουτ στη σιωπή που γεννά η σκέψη-λέξη μου.
Όταν ήμουν παιδί και ζούσα και γελούσα και κοιτούσα τη γη με άλλο τρόπο και πίστευα στις ιστορίες, αυτές που λέγονται από φόβο μην τυχόν και μεγαλώσεις και ζήσεις και δεις και πάψεις να πιστεύεις τις ιστορίες που δεν άλλαξαν τον κόσμο, τελικώς.