Αυτό που ακολουθεί γιατί έτσι είναι

Φυγάζω την αίθουσα με μια ρωμαλέα παράτα που ανατινάζει την φαιά ουσία των όσων παρευρισκόμενων. Δονείται το δώθε και το κείθε που απαθέστατα πορεύεται στην γραμμικότητα της συνέχειας των ακέραιων αριθμών. Σοβάρότατα παρατώ το ότι κάνω και λυρικά αποτινάσσω την συμπτωματική συνέχεια των μέηνστριμ εκφάνσεων που με διέπει από συνήθεια.

Είναι μια προσπάθεια στο κενό να βιάζω την σκέψη μου με ακομέρσιαλ σκέψεις; Γιατί δεν επαναστατώ στη σκέψη της  βαρετής ιδέας; Είναι το νέο αριστερά να πηγαίνω δεξιά; Μακρυά από αυτό που σκέφτεται το χι ψι κοπάδι, εγώ είμαι λίγο διαφορετικός, νομίζω, αλλά στο τέλος το τίποτα - ένας μαθηματικός υπολογισμός που στατιστικά θα κάνει το χι στο ψι χρονικό σημείο. Επαναστατώ! Και χάνω. Φιμπονάτσι.

Σοφαροί των έοκκων την ώσει

Μαγικές εκφάνσεις των αέναων θραύσεων.

Φάρες που φάσκουν στην αδηφάγα ενσάρκωση των μυσταγωγήσεων μας.

Ρόμβες εκατέρωθεν που ρυμουλκούν την ώσσα μας με βρώση.

Είναι πιθανό να πάσχω, είναι πιθανό να χάσκω.

Σωροί από λάβδανο που αιωρείται στην έκφανση του εγώ.

Στρωβιλίζοντας στην αέρινη μαεστρία που μας δένει πισθάγγωνα,

θα περαμένω απαθής

θα παραμένω ο εαυτός μου

στην τρελή λεηλασία των παραισθήσεων που με καταπίμπτει - 

η γαρ οι μεόυσοι δε λέγασοι τα ίδοις όμμασοι.

Τέλη Ο

Μια μοναχική και μόνη εκλαμψία της μοναδικής έκρηξης που διαφωτίζεται στο μοναχικό αρτημόλεξο των παρασπονδίσεων μας. Δώσε ω έκθλιψη των φάσεων μια μοναχική έκκλειψη των εκφάνσεων μας. Είναι σαν το ενάερο ουρανό το πάλινδρο της φάρας μας. Είναι σαν μια αυταρέσκεια του φωτός του ηλίου που μας εκπίμπτει στην αφασία της σκοτάδεψης.

Είναι μια γύρα στα τρελά που οδηγεί στο πουθενά.

Ο Μέγας Υπερσονικός

Είναι τα ονείρατα παράδοξες οντότητες: σα μια επίφαση της πραγματικότητας αναδρούν στο firmware λογισμικό του μπριζομένου μας DNA. Σώσμα από κιτρικό οξύ και γεωλάσπη ταλανίζει την χολή μου, ενώ τα μάτια σφαλιστά ως εκεί που δεν πέρνουν παλινδρομούν σε αγχωμένο REM ρυθμό. Στα σκοτάδια και στις θυμωνιές του δάσους, του φανταστικού που φτιάχνεται μόνο από ονειρόσμιγμα, είδα μια μορφή αλλόκοτη. Και με πλησίασε από τις σκιές και με στόμα μισάνοιχτο και βλέμμα απολύτως πράο μου αποκρίθηκε: "Έλμεν τα έωτα των ότριων τα μάργιαλα εις νύξιν αμάρανθου τε σέσκουλουν στην βραδύπιοτην την κρίθα."

Γιατροί Χωρίς Ματοτσίνορα

Φιλική φυγή στις ενγενείς αποσπάσεις μιας μυωπικής διόρασης. Ένα καθεστώς με φατριές προυχόντων τιθασσευμένοι να ακούν, να μηρυκάζουν, να απολεπίζουν με γάρμπος τους μανικιουρισμένους όνυχες της πρότερης όμο σάπιενς νιότης μας. Σαν το κούτσουρο στέκουμαι σε αδειανό ξηρό λειβάδι, σας ορώ χλωμός, σε άδεια από ροή ποτάμια, αποσυνθέτωντας το σκηνικό μιας σπάταλης άνοιξης που ξώκειλε τον εαυτό της στο χειμώνα. Σαν τις τρίχες στο πάτωμα δημιουργώ εικονικα ρήγματα στο έδαφος που λιώνει το χώμα από την βροχή που έρχεται από τα σύννεφα που μου κρύβουν τον μειλίχιο ήλιο. Σήκω Φάντη συκοφάντη κι απόσχισε τον εύηχο ευνούχο νου σου!