Τέχνο Λόγια

Διαβολόσπερμα αναθεματισμένο που κονιορτοποιείς τις ηθικές ενός ανήθικου κόσμου. Στάσου μακρυά από την φυγόκεντρο δύναμη που απεμπολίζει τις αποτρόπαιες επάλξεις μου. Σιγουρέψου στην σκιά που αναμοχλεύει τις όξεις μου και ικανοποιήσου στην βόλη της ζέσης της καρδιάς μου. Γίνε μαζί μου ένα και σπάσε σαν σπυράκι το πύον της αλλαγής σου. Σύμφωνα με τον νόμο και τον ιδρώτα του, σε ορίζω όπως το λεξικό τις λέξεις του. Ήρθες να μ' αλλάξεις και σε αναδημιούργησα σε ένα τελείως proprietary σύστημα αρχείων που μόνο εγώ μπορώ να διαβάζω. Έγινα τα bad sectors στα σωθικά σου.

Heavy Metal Is The Law

"Συγνώμην, είσασθε οπαδός του Χέβυ Μέταλ;" με ρώτησε με ύφος Καιάδα εν αιθρία. Μα καλά, είναι δυνατόν αναρωτήθην με ύφος δήθεν τάχα να με προσομοιάζετε με τύπους ουτιδαινούς, με προσωπικότητες φέϊγ-βολάν, με μπαγιάτικα ιγμόρροια, με yesterday's news, με βρωμερούς ροκάδες, Σατανισταί και πιθανότατα gays; Και πολύ καλά κάνεις, διότι οι Judas Priest είναι φοβεροί, ειδικά το δεύτερο άλμπουμ τους.

Καλοκαιρινές διακοπές (για πάντα)!

Το φύσημα αέρα εκουλαντρίζει τα κυματάκια στην όχθη μιας παραλίας - ο ήλιος διαμορφώνει τις παραστάσεις μιας προοπτικής που χάσκει και η σκέψη περιπλανιέται πίσω και πέρα από ανάλαφρα πέπλα που σκεπάζουν για λίγο μια τετράγωνη λογική, ένα ρεαλιστικό απόπτυγμα σε μια δυνητική αλφαβητική απαρίθμηση των στοιχειωδών λέξεων που με τη σειρά τους στοιχειοθετούν το σύμπαν μας.
Σε λίγο η βροχή που θα φέρουν τα σύννεφα θα μας σκεπάσει για τα καλά. Είναι θαρρείς το μόνο σίγουρο μέσα στο καλοκαίρι. Συ μαζεύεις γρήγορα γρήγορα πετσέτες και ομπρέλες, τινάζεις την άμμο και με κοιτάς με βλέμμα όλο απορία στο τέλος των ιδανικών καλοκαιρινών μας διακοπών.

Για μια στιγμή

Για μια στιγμή μέσα στο χρόνο στέκομαι ασάλευτος, αταλάντευτος - δεν κάνω την χάρη στο "πάντα ρεί" και σκέφτουμαι: Ο χρόνος είναι χρήμα και ο Κρόνος είναι κρίμα.

Τι είναι αυτό που είναι;

Σε μια στίβα παλιά εφημεριδόχαρτα ξεδιάλυνα μια σφαίρα. Όχι από αυτές που σκοτώνουν αλλά μια σφαίρα σφαίρα. Από ατόφιο σίδερο ήταν και βαριά για το μέγεθος της. Σφαίρα που καταστρέφει τις γωνίες που λειαίνει τις μαθηματικές φόρμουλες του χώρου σε βέρες ημιτονικές παραστάσεις. Στο πι στο μυαλό μου σιγοφέρνει το αχανές άπειρο, αυτό που δεν ορίζεται και αυτό που διαφεύγει της νοητικής σύλληψης + διαστρεβλώνει την λογική που της λείπει οποιαδήποτε οριοθέτηση. Σαν ένα ανένταχτο σκιάχτρο που σου καταστρέφει τη θέα ενός πίνακα που ακόμα οι μπογιές του δεν στέγνωσαν και τα χρώματα ακόμα λάμπουν ωσότου ο άερας τα ξηράνει και η υγρή δομή τους αποκτήσει όγκο. Μέσα στη σφαίρα δεν υπάρχει τίποτα, έξω από αυτή είναι όλος ο κόσμος που απωθείται από την αντανάκλαση του, σαν όλη η πλάση να παραχωρεί χώρο για αυτήν. Στέκομαι και την κοιτάζω σαν χαζός, νωθρά περιδιαβαίνουν τα μάτια μου πάνω της και η απάντηση της είναι ένα έιδωλο που μου μοιάζει πάντα όταν βρέχει.
Βασανισμένη χλόη που καταπατήθηκε είναι η φαντασία. "Ο κάθε άνθρωπος είναι αυτό που είναι - ο κάθε άνθρωπος είναι αυτό που είναι!" αναφώνησε πανηγυρικά ο χαζός. Ο χαζός, που είναι αυτός που κάθε έξυπνος είναι.